Yes, aloha!

Vanuit San Simeon allen een goede avond en welkom bij weer een nieuw verhaal van Theo en Floor in the States! Even teruglezen waar we gebleven zijn,... Oh ja. De terugweg van Death Valley!

Deze reis zou, wederom volgens Theo, de langste reis zijn die we gingen maken en dus keken we uit naar een ritje van 6 uur naar Yosemite. Onderweg zouden we eventueel kijken naar een slaapplekje maar mocht het lukken dan reden we in een stuk door.
6 uur in de auto lijkt erg lang maar wanneer je in Amerika rijdt, is het echt goed te doen. Je ziet van alles onderweg... Verder maak je er gewoon een spelletje van en zo haal je een rode truck in, die jou weer inhaalt en .... Je raadt het al; die jij weer probeert in te halen. Zo hebben we onderweg ook de Hells Angels achter ons aan gehad en na flink op het gas te hebben getrapt, waren we ze eindelijk kwijt. De rode truck echter ook, we waren van mening dat hij de route vaker had gereden want anders kon hij onmogelijk zo snel zijn.
Yep... En zo zijn de uren zo weg hoor, met een beetje fantasie ;)

Onderweg hebben we van alles bekeken. Van mooie bergen tot, rivieren, canyons en dorre vlakten. De route die je rijdt is echt te mooi!
Na een uurtje of wat hoorden we op de radio dat er ergens een sneeuwstorm was.... Hahaha, je zou er maar in staan! Voor ons domme Nederlanders niet handig aangezien we alleen maar zomerkleren bij ons hebben.
We reden inmiddels door dorpjes als Lone Pine en Bishop en keken onze ogen uit. Het zijn echt cowboy dorpjes en ik weet zeker dat mijn neefje Finn het hier fantastisch had gevonden. In het laatstgenoemde dorpje zagen we een bord waarop stond; Tioga pass closed due to a snowstorm!

'Eh, zei Theo, die Tioga Pass he? Is dat toevallig de weg naar Yosemite?' Eeh.....

Nou, ik maak het verhaal niet eens af want dat kunnen jullie zelf wel invullen...
Ok, vooruit; het was inderdaad de weg die WIJ moesten hebben. En nu? Ik in een kort rokje en Theo in een korte broek terwijl we de temperatuur zagen dalen van 100 F naar 34F dat is in Celsius van ongeveer 35 naar 3!
Na een half uur te zijn doorgereden zag Theo het niet meer zitten en zijn we omgekeerd! Te bang om in een sneeuwstorm te eindigen met onze zomerse kleding zijn we teruggereden naar Bishop alwaar we in Best Western inn een kamer hebben geboekt. Zo, hier de winterkleding aan en na een burger van de McDonalds mooi op tijd het mandje in.

Dag 12

's morgens stond er een ontbijtje voor ons klaar (lees, koffie, jus d'orange, bagel en banaan) en zijn we na het pakken van onze spullen weer de weg op gegaan. Bij het eerstvolgende tankstation gevraagd naar de Tioga Pass maar die zou tot volgend jaar zomer dichtblijven. Het had zoveel gesneeuwd dat de weg dit seizoen niet meer begaanbaar was. Tsjee... En Yosemite dan?
Nou, wanneer we bereid waren om 8 uur om te rijden voor een park dat we een uurtje konden bekijken in ons schema omdat we de volgende dag alweer naar San Fransisco gaan?
Gelukkig hebben we google nog....... We downloaden gewoon ff wat foto's van internet en zo lijkt het net alsof we daar zijn geweest! San Fransisco, here we come!

We zijn tegen een uurtje of tien weggereden en zouden er 8 uur over doen om in San Fransisco aan te komen.
Met de stops onderweg en het tanken, denk je er een uurtje bij. Met het feit dat ik rijd, trek je dat uurtje er weer af en zo zou je dan tegen 16.00 uur in SF moeten aankomen. Onderweg zijn we nog even bij een te leuke boerderij gestopt die pompoenen kweekten. Zo hadden ze een heel eigen pompoenenpretpark gebouwd, kon je er pompoenen in alle soorten en maten kopen en was er een heuse pompoenenwinkel.
Hier moesten we natuurlijk ook even naar binnen. Foto's en sanitaire stop gemaakt en weer door...

Maar de fout die we elke keer weer blijken te maken, is zo rond de spits een stad binnen te rijden.
Zo was het inmiddels weer een uurtje of 5 's middags dat San Fransisco in beeld kwam en de drukte op de weg toenam. In de file dus weer, maar nu wel mooi de tijd om alvast de Golden Gate brug te zoeken, en Alcatraz natuurlijk .. De Bay Bridge die in 1998 met de aardbeving gedeeltelijk instortte... En....en....
Pfff... Teveel... Nu al... Hoe gaan we dat nou weer doen in een dag? Al met al viel de file best mee en na tol (jaja, de eerste) te hebben betaald waren we redelijk snel weer on the road.
Omdat we hier niet bekend waren en we echt geen idee hadden waar de motels/hotels zich hier bevonden, zijn we eerst weer op zoek gegaan naar een Starbucks! Er in hartje centrum een gevonden en daar snel wat adressen gevonden en genoteerd. Bij het parkeren voelden we ons niet heel veilig... typische taferelen die je ook wel op tv in slechte series ziet! Louche types die in groepjes bij auto's staan en een zwalkende man die..... uiteraard......., op ons af komt lopen!! Heel ietsje harder lopen.......... en hup de auto in! Verrek, de auto kan van binnen ook op slot!? Nou, waarom ook niet! :-)

Eerst een motelletje gezocht... En gevonden! In San Bruno welteverstaan, een wijkje net buiten de stad. Dit scheelt toch al snel weer enkele dollars per nacht! Omdat we nog even eten moesten, zijn we na het bekijken van de kamer, de wijk ingelopen om een restaurantje te vinden. Veel gezien en gevonden en wat is het uiteindelijk geworden? : een magnetronmaaltijd!
En niet te eten ook niet he? Typical Dutch zou men hier zeggen...
Met wat wijn en chips de boel weggespoeld zijn we rond een uurtje of twaalf in slaap gevallen en heb ik die nacht gedroomd dat ik werd betrapt op het stiekem roken van een sigaret door Tessy! En ik wist dat ze ergens in de buurt was en toch nam ik het risico... Dat typeert wel mijn verslaving of niet dan?
Uiteraard werd ik betrapt en ben ik, al rokend, weggerend! Gelukkig hoefde ik de confrontatie met haar niet meer aan en werd ik keurig wakker door de wekker! Yes, San Fransisco wacht op ons!
Het eerste dat we wilden zien was de Golden Gate bridge! Vanuit het motel 30 min rijden...

Dag 13

Onderweg hebben we al zeker 100 foto's gemaakt van de typische huizen die ze daar hebben en na de cable cars, bekend uit de serie Full House, kwam de brug steeds dichter bij!
Ach shit, mist! Als het zonnetje er is, is alles toch mooier. Even niet bedenkend dat met dikke mist ook bepaalde zaken minder zichtbaar zouden zijn.
Ok, we parkeren hier....

Eeh, maar waar is de brug precies? Ik zie mensen zowel linksaf als rechtsaf slaan en even twijfelen we welke kant we op moeten gaan.
We gaan linksaf... Want er staat duidelijk Golden Gate Bridge linksaf.
Na nog geen 50 meter te hebben gelopen is het dat de rode kleur verraad dat we op de brug staan want door de dikke mist hadden wij hem anders volledig gemist! Dusss..... Hebben wij weer!
De meest bezochte en gefotografeerde brug ter wereld, niet te zien door de dikke mist! Toch maar wat foto's gemaakt zodat we thuis kunnen zeggen dat we er geweest zijn he? ;)
We besloten rechts naar beneden te lopen om daarbij een dock even een broodje te eten in de hoop dat de mist tegen die tijd was gaan liggen. Theo nam een Turkey sandwich, ik een oatmeal cookie en nadat we deze buiten op hadden gegeten, zagen we zowaar meer van de brug verschijnen. Hup, weer wat foto's maken want zodadelijk is de mist weer terug en zien we niks meer.
Een kindje roept zijdelings dat hij benieuwd is naar de vliegshow die er aan komt, en wij kijken elkaar aan? vliegshow? Geen seconde later vliegen de eerste showvliegtuigjes over ons heen. Het blijkt deze week Fleet week te zijn en vandaag doen de blue Angels hun welbekende show!
Fantastisch!!!!

Straaljagers, showvliegtuigjes, rode, blauwe en witte wolken, loopings, recht omhoog en Met een vrije val, weer naar beneden..... We hebben van alles gezien en dat alles om en rond Alcatraz! Het mooiste was nog wel de Stealth Bomberfighter die we alleen kenden van tv en internet! Jeetje wat indrukwekkend!
Het water zag inmiddels zwart van de jachten en zeilbootjes en vanaf een redelijke plek konden we best wat zien. In het begin door de mist hoorde je ze alleen, later zag je zelfs wat van de show waardoor we steeds blijer werden en de batterij van het fototoestel na 2 uur al leeg was. Gelukkig hebben we onze iphones nog ;)

Ok, dat hebben we gezien. We besloten de brug over te rijden om zo van de andere kant meer te kunnen zien. Indrukwekkend is het om over de brug te rijden. Absoluut.
Maar helaas, ook van de andere kant van de brug bleef de mist hangen en zo zijn we toch maar weer teruggereden. Ook hiervoor geldt; we hebben altijd google en photoshop nog ;)

Nu werd het tijd voor Lombardstreet (de kronkelweg midden in de stad) en Fishermans Warf en pier 39! Op de weg ernaar toe konden we de huisjes fotograferen waar San Fransisco bekend om staat (terwijl ik dit typ, heb ik het gevoel dat ik dit al eerder heb getypt :$ teveel wijn ;)).
Maar wat we ook probeerden, we konden geen parkeerplaats vinden... En die Lombardstreet hebben we nu al 3 keer voorbij zien komen op de tomtom maar in het echt? Ho maar....
We hebben serieus 2,5 uur rondgereden en eindelijk een plekje gevonden voor de auto. In de tussentijd hadden we ook Lombardstreet gevonden en zijn we er maar gewoon vanaf gereden in plaats van de auto te parkeren en foto's te maken. Eenmaal beneden heb ik snel nog even twee foto's gemaakt.
De Fishermans Warf was prachtig, druk, maar prachtig! Ook pier 39 waar iedereen het altijd over heeft, is fantastisch om te zien. Tussen de twee pieren heb je nog een oorlogsschip en een onderzeeer uit WOII die ook beide indrukwekkend zijn. Genoeg te zien dus! Aldaar nog even 2 echte Stanley Steamers (hotdogs) tot ons genomen, zijn we vervolgens weer terug gelopen naar de auto.

Via de stijle straten zijn we weer teruggereden naar ons motel.
Wat ik nu heb gemist, is het huis uit Full House. Maar goed, dan de serie nog maar eens bekijken ;)

Dag 14

Vandaag reden we via de kust terug naar Los Angeles en onderweg stoppen we in San Simeon voor een overnachting. Zogezegd zogedaan!
De weg ernaar toe is dit keer langs de kust en man, wat een mooie rit is dit geweest! Bergen, stijle afgronden, schitterende uitzichten en overal water! We hebben wederom ons fotorolletje volgeschoten en genoten van de rit die bijna 4 uur duurde.
In between clouds zag ik aan de kust ineens allemaal witte vlekken op het strand. Het leek op zeehonden/zeeleeuwen. Huh? Kan toch niet? Doorgereden tot het volgende punt waar ik het weer zag. Stop eens even Theo? Ik moet heel even kijken.....
It was like mothership called me home. Allemaal zeekoeien die relaxed op het strand lagen te luieren, af en toe wat zand over hen heen gooiend voor de hitte. Voor de mensen die weten dat ik net 5 weken gestopt ben met roken... Ik zie eruit als een van hen inmiddels en kan niet wachten tot ik weer kan sporten.
Als ik nu tussen de zeekoeien ga liggen zal niemand me herkennen vrees ik. I was one of them... ;) Direct van de weg afgegaan en een boel foto's gemaakt.
In San Simeon aangekomen, zijn we snel ingecheckt in Courtesy inn en hebben we aan de overkant heerlijk gegeten. A la Orchids (zie eerdere verhalen) maar dit keer budgetwaardig ;)

As we speak zit ik dit verhaal te typen in de ruimte tegenover onze lodge, waar je naast het inchecken, ook kunt zwemmen in een heus binnenzwembad en een echte spa (klein rond badje dat door moet gaan voor een jacuzzi). De fles wijn is aangebroken en ook dat is weer een verhaaltje waard. Kort nog even dan...

De foto van de fles zal ik er voor het bewijs bijplaatsen als ik weet hoe dit moet!

We hebben in Palm Springs bij de plaatselijke liquorstore een lekker flesje wijn gekocht en kwamen er in onze lodge achter dat we geen opener hadden... tsja, een draaidop zoals hier kennen ze nog niet heel goed dus dan moet je creatief zijn hé?
Een schaar moest uitkomst bieden ... en zowaar; als je wat wil (Lees; dringend nodig hebt ;-)), lukt het vaak ook wel! We kregen de plastic kurk er met gemak uit. Bij het volgende flesje wijn hebben we dus maar gelijk een kurketrekker gekocht en na het derde flesje zijn we deze net zo keurig weer kwijtgeraakt!
Bij deze fles bleek een schaar niet zo makkelijk als bij de vorige keer en ging er iets meer tijd overheen. De kurk was dit keer een echte kurk en na enige tijd met de schaar geworsteld te hebben kwam er beweging in. De beweging was.......... dat ik de kurk niet omhoog maar met veel geweld de fles IN drukte!
Iedereen die wel eens iets in vloeistof heeft willen drukken of laten vallen, kent dus het logische gevolg;

de fles was al een stukje leger zonder iets gedronken te hebben en wij zaten heerlijk onder rode merlot!
Hmm.. verder ging het drinken best wel goed hoor.....

Morgen gaan we richting LA voor de laatste paar dagen en zal ik ergens die dagen beschrijven.

Voor nu; bijna... goeiemorgen, werk ze vandaag! Wij duiken zo ons nestje in en genieten nog lekker van onze welverdiende vakantie! Heus wel ;)

Xxxxx